Қазақтың Дон Кихоты

0
3290

                         Өтежан Нұрғалиев туралы сыр

Өмірде қатты опынатын жәйттер әркімнің басында кездесуі мүмкін. Менің де өкінішімнің бірі – жанында жиырма жылға жуық жүргенмен, атақты ақын Өтежан Нұрғалиевтың сөздерін таспаға түсіріп алмаппын.

Кейде бір ағыл-тегіл ақтарылатын еді. Әңгіме мазмұнына қарай адамзат тарихының қалтарыс-қырлары, жер бетіндегі түрлі халықтарға тән қасиеттер, осы­лардың арасынан шығып, дүниенің дамуына тікелей ықпал еткен ірі тұлғалар, әлемнің әйгі­лі даналары Адам Смит, Вольтер, Гален, Конфуций, Макс Блэк, Сократ, Ницше дейсіз бе… Төрткүл дүниеге мәлім Вергилий Марон, Гомер, Виктор Гюго, Гете, Алигьери, Борхес сынды ақын-жазушылардың ілімдері мен шығармаларынан ұтқыр мысал­дар келтіргенде өзіңнің әр жер­ден үзіп-жұлған «біліміңнің» түкке татымайтынын аңдап, ошары­лып отырасың…
Қазақ қоғамының қалыпта­суы негізінде де Өтекеңнің тосын, әрі қисынды пайымдаулары қайран қалдырып, төңірегіңе бір сәт басқа көзбен қарай бастар ең.
Ол ұлтымыздың орнын әлем­дік кеңістіктегі ең өркениетті елдермен тең дәрежеде қарастыру­ға ұмтылды. Дегенмен, қазағын аяусыз сынға алатын Абай атамызша, көп жағдайда, ағайын­ға көңілі толмай өткені де жасырын емес. «Халқың ұлы болмай, әдебиетің де ұлы бола алмай­ды. Бізге ұлттың болмысын, рухын ту қылып көтеретін таза, терең әдебиет керек!» деген сөзді де жиі айтатын осы Өтекең еді.
«Қазаққа көңілі толмады» деуден гөрі, оның сатиралық эпиграммалары арқылы қоғамдағы келеңсіздікті оңдырмай әшкере­леп, дарынсыз, өлермен замандастарын іреп-сойып салатын Ежелгі Рим әдебиетінің көрнек­ті өкілдері Горациймен, Персиймен, Децим Ювеналмен, әсіресе, Валерий Марциалмен өте үндес екенін айтсақ нақтырақ болатын шығар. Және Өтежан бұлардың еңбектерін жақсы білген; орайлы тұстарда осыларға да оралып соғып қоятын-ды.
Өстіген Өтағаң өте қайшы­лықты да адам болатын.
Мәселен, бірде Мұқағали­ды «ол да халтурщик қой» деп қал­ды. Сол секілді «Әдебиетте ұстаз да, шәкірт деген де жоқ. Тіпті, бұлар қисынға келетін нәрселер емес» дегені де есімде. Енді осыдан бірталай өткенде: «Ұстазым Мұқағали Мақатаев ештеңе ал­май, тек беруге ұмтылған, поэзия­дағы лапылдап жанып, маңайын нұрландырып тұратын алау… Шамшырақ іспетті адам еді» де­гені тағы бар. Және бірде: «Тоқаш
Бердияров – бәріміздің ұстазы­мыз. Бізге лириканы сол ақын үйретті. Оған дейінгі өлеңдері­міз ішіп алған адамның сөзі сияқты арсы-гүрсі келетін. Ал Тоқаңның мәнері ісмер етікшінің әдібін­дей болатын… Төлеужан Исмайы­лов – туымыз-тын. Біреулер: «Оған еліктемеңдер. Көре қалсаңдар айналып өтіңдер. Танымаған бо­лыңдар!» деуші еді. Қайдағы! Біз оған сәлем бергеніміздің өзін дәреже көретінбіз. «Төлеужан­ды арқалап үйіне апарып тастадық!» деп мақтанатынбыз. Ел ол туралы не десе де, туабітті мәдение­ті ғажап, көп оқыған, аса күшті ақын-ды. Орыстың ең талантты ақындары қандай болса – сон­дай… Қазақ ақындарының өлең­де­рінде алыстан орағыту, жасан­дылық, мәймөңкелеу сияқты бірдеңелер кездеседі. Төкең ондайдан таза болды. Қазақ өле­ңін әлемдік поэзия деңгейіне кө­тер­ді» деді.
Үйінің төрінде Асқар Сү­лейменовтің портреті ілулі тұр­ғанын көріп:
– Өтеға, мына досыңызды керемет құрметтейтін сияқты­сыз. Жұрт төріне алдымен ата-баба, әке-шешесінің суреттерін ілуші ед, – дегенімде:
– Ой, бұл бір қара басының бостандығын шексіз сүйетін адам. Тек сонысы үшін ғана сыйлаймын, – дей салды.
Сөйткен Өтежан Нұрғалиев­тың әр әңгімесінен өз еркіндігін де өте жоғары бағалайтын жан екенін аңғару қиын емес-ті.
– Жиырма жылдай өмірім қоғаммен араласпаумен өтіпті, – деді бірде. – Араласқым кел­мегендіктен… Оқуға дейін бес жыл қаңғығанмын. Сонша уақыт ҚазМУ-де, тағы бір бес жыл Қарасуда өтті. Және бес жылдай елге кетіп қалғанмын… Бұрын таңды таңға ұрып, кітап оқыдым. Адамдармен сөйлескім келмей. Қасыма маңайлаған кісінің кім екенін анадайдан-ақ біліп тұра­тындықтан…
Жан баласын місе тұтпай­тындай көрінетін ол байсалды қалыпқа түскен бір сәтінде жоғарыда аттары аталған адамдарды: «Бұлар – кейбіреулер­дей уақытында ғана «жарқы­рап», ертең лезде ұмыт болатын «выскочкалар» емес, ел санасында мәңгі қалатын тұлғалар!» – деп бағалағаны бар…
(Кейінірек Өтекеңнің осы лебізін көпшілік назарына ұсынғанмын да. «Қазақ әдебие­ті», «Өзге түгілі өзімді де ұнатпай­мын». 25.05.2001.).
Реті келгенде айта кетейік, менің «Өтежан дауысын жазып ала алмадым» дегенім де аса дәл емес; әйтпесе, түрлі кезеңдерде екі-үш мәрте арнайы сұхбат алғанмын. Бұ жолы әрбір кез­десудегі ойларын, мүмкінді­гінше, толықтай түсіріп ала ал­маған өкінішімді айтпақшы едім. Ақынмен әр ұшырасқанда, ешбір бап тілемей-ақ, маңайда­ғы жұрттың дабырына, жан-жағыңнан ағылған автокөліктің шуылына да қарамай-ақ, аузынан шыққан сөздің бәрін жазып ала бермеген екем; сонда ол кейін әжептәуір кітап болар еді, белгілі құбылыстар төңірегін­де қалыптасқан кейбір қасаң қағидаларды бұзуға жәрдемдесіп, қоғамдық көзқарас көкжиегін кеңейтер еді, осыны ескермей, халықтың қазынасына үл­кен қиянат жасаған екем деп қынжылатының рас…
Өтежан өзінің мықты тұс­тарының әлгіндей болмысы­ның күрделілігінде, пікір қай­шылығында, жеке кемшілікте­рінде жататынын жақсы түсіне­тін. Бірде айтты:
– Сүрінуден басқа ештеңе білмеймін. Абай айтады ғой: «бойдағы мінді санасам, тау тасынан аз емес… Жүрегіме қара­сам, инедейін таза емес» деп. Мінім­нен басқа түгім жоқ. Кемші­лік жетеді менде. Бірақ мені биік­ке де шығаратын да – сол мінім. Өйткені, өзі олқылығымды өзім көріп отырамын ғой…
Осындай бір әңгіме үстін­де («қазақ, қазақ» деп лепіріп, бір-бірімізді шектен тыс дәріптеп, тоқмейілсу белең алыңқырап тұрған тұс еді) халықтың өз-өзіне сын көзбен қарау деңгейі
туралы сұрап қалдым. Сонда Өтекең бірден:
– Қазақта қазір бәрі «жеті­седі», – деді. – Бірақ сын жоқ. Кемшілікті көрсету, жөн сілтеу деген жойылды. Әрине, сыртынан күңкілдеуі мүмкін. Ашық мінемейді ешқайсы бір-бірін. Оның есесіне «ұлт зиялылары» деп жиі көпіреміз. Қарап отыр­саң, үстіне еуропалық костюм
киіп, мойнына галстук байлаған анау да «зиялы», мынау да «зиялы». Ал, шынында, ондай дә­режеге жету үшін – ішіңде күн тууы керек қой сенің! Ай тууы керек! Сені анадайдан көргендер кім екеніңді сұрап жатпай-ақ «мына кісіге сәлем беру керек екен» дейтіндей болуың қа­жет. Ондай жан бар ма? Жоқ! Қазақ­тың бүгінгі «интеллигенттері» іші кепкен, қалтасының аузы ашық, шамасы келсе, жеп қалуға тырысатын месқарын, атаққұ­мар, ішмерез, өзгенің жақсылығына мұрын шүйіре қарап, тек өзiн
ғана әулие қылып көрсетуге ұмтылатын баяғы феодализм заманының адамы. Абайды да қатты түңілткен солар еді. Өзде­рі әлі күнге дейін еш өзгерген жоқ.
– Оны өзгерту үшін не істеу керек?
– Қазақты ұру керек. Және өз қамшыңмен өзіңді сабауың керек! «Самобичевание» кәдім­гі. Әйтпесе ол осы бетімен кете берсең, бұлаққа су ішуге барып мақтанамын деп жарылып өл­ген бақа сияқты жарылып өлесің бір күні.
– Сіздің де жұртыңыздан түңілгеніңіз бе бұл сонда?!.
– Жоқ. Қазақта интелли­генция түбі бір қалыптасады. Өз заманы келеді оның. Бірақ ол дәуір мен үшін туған жоқ. Өте өкінішті. Бірақ солай…
Елдік биік мүдделер бағы­­тында өзге түгіл өз-өзін оңдыр­май­тын Өтежан ұлттық идея
айнасындай сонау Абайға да анда-санда «шүйлігіп» қойып отыратын. Сол сияқты, елге кең танымал, кейбір талантты тұр­ғыластары туралы «ол бір барып тұрған дарынсыз адам» деп баспасөзге сұхбат берген кезде­рін де білеміз. Мұндай әрекеттің себебін:
– Мен кейде елдің ұлыла­­рын ақымақ қылып, ақымақтарын
ұлы етіп көрсету арқылы шындықты өзгеше қырынан көр­сетуге күш саламын, – деп түсіндіретін еді.
Ал мұндай «бейбастақтық» тек Өтекеңе ғана кешірімді сияқтанатын.
Және бұл оның нақты бір тұлғаларды тым идеяландыруға көрсеткен қарсылығының бел­гісіндей, тоқыраудың, топас­танудың алдын алуға деген талпынысындай көрінеді.
– Жалпы, шындықты айту оңай нәрсе емес, – деуші еді, – Ешкім оны орап әкеліп, мә са­ған шындық деп әкеліп бере сал­майды. Шындық үшін мойны­ңа арқан түседі, бүйіріңе пы­шақ кіреді. Таза қалпында кездес­пейді ешқашан. Оны әбден
қымтап, алдарқатып… Мына мен құсап жақсы көйлегін киіп, жуынып-шайынып, таранып келу керек шындық айту үшін…
Өтежан дүниетанымының даралығы, талғам-түйсігінің бөлектігі, көзқарасының то­сындығы үшін де небір зәбірді көріп бағыпты. Талай қуғынға да ұшырапты. Жалалы да болған жағдайы жеткілікті екен. Тіпті, осындай қорлыққа шыдама­ған жалғыз ұлы өз-өзіне қол салып, мерт болып кетті. Мұның бәрі Өтежанға оңай тимегені түсінікті…
Алайда ол тез майырыла­тын күйректер қатарынан емес-ті. Жаратылысы ерен, еменнің иір бұтағындай аса қайсар, қыңыр
жан өз жарасын өзі жалап жазылатын бөрілерше, жан-жүрегі қан жылап, іштей күңірене жүріп өміршең өлеңдерін жазады. Қайғыны еркөңілдікке, әзілқойлыққа жеңдіруге тырысады.
– Ешкімнен таяқ жемеп ем,
Шапалақ жедім бір қыздан.
«Себебі мұның не?» деп ем, –
«Махаббат, – деді ұрғызған»…
Бүйте берсе, ғашықтың
Көрген күні құрысын.
Жан сырымды ашыппын,
Таяқ жедім сол үшін…
Соңынан бірақ, сол қызға
Мың рет «таяқ жегіздім», –
Жегізген емей немене –
«Сен үшін туғам!» дегіздім, –
Міне! Өлең деген осындай әрі қалжың, әрі уытты, әрі шын болуы керек. Және өте еркін болу керек, – деп отыратын.
…Өтекеңдей рухани ашқа­рақ кісіні кездестірген емеспін.
Өз кітапханасы да бай болға­нымен, ылғи «Букинист» кітап магазиндерінен шықпайтын.
Бірде сол дүкендердің бірін­де, жаңылмасам, жазушы інісі Дидахмет Әшімхановпен жолы­­ғып қалыпты. Дидекең амандас­қан­нан кейін:
– Иә, не істеп жүрсіз мұнда, Өтаға?! – деп қалса керек. Сонда ағасы:
– Сен өзің неғып жүрсің, бұл – менің жұмыс орным ғой! – де­ген екен.
Бағасы бес мыңнан бастап он бес-жиырма мыңға дейін баратын отыз, қырық баспа табақ­тық сирек кездесетін, қымбат кітаптарды дүкен сөресіне екі-үш сағат сүйеніп тұрып, қотарып оқып алып, шығып жүре бере­тін. Оның бұл әдетіне үйренген сатушылар Өтекеңді қатты сыйлап, жандары қалмай қызмет көрсетуге ұмтылатын.
Сәтбаев – Желтоқсан кө­шелерінің қиылысындағы үйі­нің жанында «Өтежан аллеясы» атанған мүйіске серуенге шық­қан сәттерінде қолындағы пакеті­нің түбінде міндетті түрде бір-екі кітап жатады. Олары көбіне­се әлем классиктерінің кітаптары немесе әйгілі философтардың дүниелері болады.
Кітапты сызып, шимайлап оқитын әдеті. Кей тұсқа жеке пікірін, көзқарасын жазып қояды. Біздей інілеріне сұра­ған кітабымызды екі-үш мың теңгеге сататын да «тәртібі» бар-тын. Мысалы, Әлжаппар Әбі­шевтің «Шерлі шежіре» және Бекежан Тілегеновтің «Тұйық өмірдің құпиясы» деп аталатын кітаптарының әрқайсын екі жарым мың теңгеден сатып алғаным есімде. Егер осындай кітаптарды оқып болған соң қайтадан апарар болсаң, орнына сондай деңгейдегі басқа кітаптар берер еді.
Қазір ойласақ, Өтекеңнің кітап сатуы дүниеқұмарлық емес, соның бағасын қалайда сезіне жүрсін деген өнегесі секілді.
Бір қызығы, кейінде ол өзін кітапқұмар деп санамауға айналды:
– Бұрын соңына түсіп жинаушы ем. Қазір тек коллекция жиюшы деңгейіне түсіп қалдым, – деді. – Бұл дегеніңіз – кітапқұмарлықтың біткен
жері. Бірақ қалған ғұмырымда іздеп өтетін кітаптарым бар. (Оларды таба алмайтынымды
да жақсы білемін). Мысалы, Лев Толстойдың шығармалары. Үйде сексен томы тұр. Енді оның он томын қалайда қолға түсіруім
керек қой. Көпшілік кітап­ха­налардан немесе біреулердің үйінен ұрлау керек… Я сатып алуға тиістімін. Ал оның бір то­мы, кемінде, бір дөнен қойдың құны…
Әр тұстарда ақын-жазушы­лардың қол боста айналыса­тын әуестігін білуге қызыққандық­­тан, осы, Өтекеңнің ермегі немене
екен деп сұрастырып жүрдім. Сонда Қадыр Мырза-Әли: «Өтежанның кезінде дәрет алатын мыс, жез құмандарды жинап жүргенін көргенмін. Күміс құмандарды жинауға ақшасы жетпеген болу керек» деп еді.
Кейін Өтекеңнің өзінен сұ­рағанымда:
– Мен домбыра да шертем… Ән де шырқаймын, сурет те саламын… Өсек те айта білемін… Жеті түрлі өнерім бар. Бірақ ме­ні еркелетіп, сол өнерді тамаша­лап жатқан кім?! Мені көрсе, ата­сына нәлет, осы пәлеге жуымайық деп анадайдан қашады. Оған да үйрендік. Және қазір менің домбыра тартатын компаниям жоқ… Мен тегінде, дүние-мүлік, киім-кешек… дегенді былай қойып, творчествоға да аса құмартпай­ды екем. Маған ұнайтыны – со­ның процесі. Өлеңді қалай жазға­­ның, оны жұртқа оқығаның, содан соң олардың кітабыңды лақты­рып тастағаны немесе әжетхана­да пайдаланғаны… қызық. Бәрі де өтеді, кетеді ғой. Ал кезінде керек қылмаған нәрселерді арты­нан іздейтін де сәттер болады. Мысалы, біреулер әлдекімнің дауы­сын тыңдағысы келмейді. «Осы­ны естімесем екен. Тезірек құрыса!» деп тыжырынып, қос құлағын бітеп алады. Енді біразырақ­тан соң ашса, маңай – тым-тырыс. Әлгі жиіркенген адамы жоқ. Ке­тіп қалған. Оның дауысы, өзі, шынында да, сонша тартымды дауыс емес-тін. Бірақ, бәрібір, аналар елегізіп, сол үн қайта естіліп қалар ма екен деп елең­дей бастайды. Әне, осы үдеріс ұнайды маған, – деді.
– Кейінде, осы, көпшілік өлең оқуды неліктен сиретті екен? Сіз өзіңіз оқырманым кімдер деп ойлап көрдіңіз бе? – деп сұрадым.
– Оны қойып, менің өмір бойы өлең жазғанымды ешкім мойындамайды. Жүрген бір қыл­жақпас. Қырт… Әркімге бір тиісіп жүретін жынды шал деп ойлай­ды. Немесе жолы болмаған ақы­мақ деп қабылдайтыны анық. Ал мен – ақынмын. Таза… Кәдімгі, тырнағымның ұшынан бастап… мына, шашымның шетіне дейін ақындықтан басқа ештеңем жоқ. Сондықтан, ақындыққа тиіскен адамды ақын болса да
аямаймын, әкім болса да аямаймын. Бізді сұғып отырамын…
– Кейбіреудің сіздей адам­ды жақтырмайтыны заңдылық қой ендеше?..
– Қазақ менің өзімді ғана емес, өлеңімді де ұнатпайды. Газет­тер бір де бір өлеңімді баспайды.
Басса, ол газетті жабады, не болмаса, редакторын алып тастайды. Өзіме соқтықпайды, өйтке­ні, жақсы да көруі ғажап емес, бірақ қоғам мені қабылдамай­ды. Баспалар да мені керемет таниды. Бәрібір, шығармамды шығармайды. Өйткені, мен жиырма жасымнан бастап классик болған адаммын. Былайша айтқанда, қазақтың белгілі ақы­ны емес, классигімін! Пушкинді білесің бе? Әне, мен сол Пушкин секілді ақын болғанмын ғой кезінде…
– Қызғанғаныштан шығар­май ма сонда?
– Иә, жақсылықты қызғана­тын болуы керек. Әйтеуір, кіта­бымды шығаруға құлықсыз. Әл­де талғамы жетпейді. Я, қорқа­ды. Мұның нақты себебін айтып бере алмаймын. Әйтеуір, фак­ті сол – менің дүниемді шығарғы­сы келмейді…
– Қисық, қыңыр деп жоға­рыдағы кейбір ағайындар да жарата қоймайтын шығар.
– Оның рас. Мысал келті­ре­йін бе? Мәселен, мен жетпіс жас­қа толдым. Жетпіс жасқа толғанда міндетті түрде астына ат мінгізіп, үстіне шапан жабатын дәстүрді біліп те, көріп те жүрсің. Ал маған ешкім ат та мінгізген жоқ, шапан да жап­қан жоқ. Үстімнен жеті адам хат жазды: «Құдай келтірмесін оны!» деп. «Өтеке, келмей-ақ қой! Сенсіз де күнелтерміз. Ал­матыңда жүрсің ғой. Енді сол жерде өл!» деген мағынадағы хат. Бұл баспасөзде жарияланды да. Басты себеп – маған әбүйірді қимайды, туған жерді қызғана­ды. Барсам, ел мені сүйеді, халық алдында абыройым асып кетеді. Бірақ менің оқырмандарым – кәрілер. Түгелдей дерлік өліп те бітті өздері. Кейбір жастар ұна­туы мүмкін. Біреуі жек көруі мүм­кін. Екіншіден, ел ағасы бай­қауы мүмкін: «Өй, мынау кім?! Мен білмейтін адам ғой өзі!», – деп Нұрекең қызығуы ықтимал. Би­лік басында отырған үлкен адам­дарға арнап талай өлең жаз­дым. Жағымпаздық сарындағы емес, тамаша өлеңдер. Жиырма поэ­ма туыпты. Елбасына он шақты­сын арнаппын. Одан, төмендегілерге… Бәріне жаздым… Және жолдадым оларды. Оған себебім болды. Маған тұрмыстың қиынды­ғы батты. Үй сұрадым – үй берді. Орден сұрадым – орден берді. Енді ескерткіш орнатуы да мүмкін мен өлсем. Соны қызғанады…
Кейінірек аңдағанымыз­дай, Өтекең сағының сынуы, әсі­ресе, балаларының анасы, жан-жары Күләш апайға қатты соққы болып тиді.
– Мені белгілі белеске шық­қанда «адам қатарына қосы­лып кете ме» деген үміті ақталма­ды ғой. Мені де басқа емес, сонда көбінесе, Күләштің жүдегені қинап еді, – деді қабаржып.
Арынды ақынды мәпелеп күткен Күлекең көп ұзамай қай­тыс болды.
Баласы өлгенде де аса сыр бере қоймаған Өтежанға жарының ажалы ауыр соқты.
Қазір байқап отырсақ, ешқай­да жарияланбаған өлеңдерінің бірінен сондағы аздап ашынған мінезі бой көрсетіп қалатындай:

– Шіркін, менің еркін елім,
Отаным,
Өмір бойы қызығыңа батамын.
Шыққан күнмен жүгіремін
жарысып,
Күн батқанда мен де ұяма
жатамын.
Қандай жайлы іңірдегі
салқын жел,
Жусап жатса жабағы ну,
жалтыр көл.
Топырағыңда жас баладай
аунаймын,
Туған жерім алтын бесік,
алтын жер, –
деп жазушы ем бір кезде,
өрендерім,
Москвада шығушы ед
өлеңдерім.
Шіркін, менің өлмейтін,
өлеңдерім!..
Ажал келіп менің де
жарымды алды,
Жарымды емес, қолдағы
барымды алды.
Атылмайтын оқ қалды
пистолетте,
Сатылмайтын ақшаға
арым қалды.
Ажал келіп қойныңнан
жарды алады,
Арт жағында еңіреп
шал қалады.
Шал болса да өлеңмен
ақша сұрап,
Айуандарға баруға арланады.
Халқым маған: «Өтеке,
жазба, – дейді, –
Жазудан көрген сорың
аз ба?!» – дейді.
Шындық маған жетпісте
жетім болдың,
«Жетімдердің жүрегін
қозға» – дейді…
Қаңқылдаған қазым
бар жүрегімде,
Қайта келер жазым
бар жүрегімде.
Жырым неге өледі шындық
көрмей –
Қазақ дейтін әлемнің
ұлы елінде?!
Өтірік пен өмірге кезек малтып,
Өлең кетіп барады
қаздай қалқып.
Жетпіс жасқа келгенде
жазба дейсің,
Жазбай қайтіп жатамын,
жазбай қайтіп?!.
Жазба десең, шындыққа
көсілейін,
Өтірікті өмірде өшірейін,
Жаза алсам, өмірдің
баянсыздау
Есте қалған өлімін көшірейін.
Әуелі бас қосқаным –
Жағалбайлы,
Жағалбайлы жылқысын
баға алмайды.
Өзім – тірі,
Қолымда қаламым бар,
Қаламымды қолымнан
ала алмайды.
Ажал келіп қолымнан
жарды алады,
Қағаз бенен қаламды
ала алмайды!
Беттен алып,
бетпақта беттеседі,
Еттен алып, етімнен ет кеседі.
Қарсы алдымда ақ қағаз,
Бетім – шындық,
Шал мен шындық
осылай беттеседі…

Осының бәрінен ақынның санасы сансыраған, шаршаңқыраған тұсы байқалады. Білуімізше, Өтекең жас кезінен-ақ өлеңді көп түзеп дағдыланбаған адам. Жасамыс шақта туған дүниені кесіп, жонып, екшеп отыруға тіптен құмартпаған. Қалай жазылды, солай тастай береді. Оның бір себебі, жазғаны басылып та жатқан жоқ. Жырлары өз көңілінен шықса жетіп жатыр…
Бір қарағанда, кей шығар­масы, расында, салдыр-салақ­тау көрінер. Сонда да шайырдың өз күрделі табиғатына сәйкес белгілі тәртібі, айрықша заңды­лығы бар.
Соңғы бір тілдескенімізде:
– Адам болып кетуім мүмкін ғой, ә, осылай сөйлей берсем… Адам болып кетем бе? Қалай ойлайсың?! – дегені жадымда тұр.
Бұдан бірталай өткенде келместің кемесіне мініп, өзі де аттанып кетіп еді.

                   Құлтөлеу МҰҚАШ

Пікір жазу

Пікіріңізді енгізіңіз!
мұнда сіздің атыңызды енгізіңіз