"ҚАЗАҚ ҮНІ" - ҚАЗАҚСТАНДАҒЫ ҮЗДІК ИНТЕРНЕТ САЙТ БАЙҚАУЫНЫҢ ЖЕҢІМПАЗЫ!!!



«Асыл жарым, азаматым – Жұбақаң!..»

Әйгілі Жұбан ақынның зайыбы Софья Мәлікқызымен әңгіме

Еркін ойды қапасқа қамаған кеңес кезеңінде Махамбет рухындағы азаматтық-ұлттық бірегей тұлғасымен халық құрметіне бөленген аса ірі ақынымыз Жұбан Молдағалиев болғаны белгілі. Жұбан ақынның кеудені басқан кеудемсоқтыққа наразы өрлікпен: «Мен ­– қазақпын!» деп жалпақ дүниеге жар салуы нешеме ұрпақтың намысына қайрақ болмады десеңізші. Мыңдаған ауыл-мектеп, аудан сахналарынан: «Мен ­– қазақпын мың өліп, мың тірілген!..» деп тебірене оқылған отты жыр шумақтары қаншама казақтың қанын қыздырып, қаншама жастың жүрегіне шоқ салмады десеңізші. Ал, атақты «Хатшыға хат» өлеңі тоталитарлық жымысқы тәртіппен шегенделген өктем қоғамның бетпердесін сыпыруға талпынған бірден-бір алғашқы қадамдарының бірі болғаны да рас.
Әлбетте, ақын азаматтығының шырқау шыңы 1986 жылдың желтоқсанында Жазушылар одағында қаһар хатшы Колбинмен кездесуде қазақ ұлтының жоғын жоқтап, қазақ жастарының ар-намысын қорғап, ашына, шамырқана, ызалы-назалы сөз сөйлеуі болатын.
Осындай батыр мінезді, ержүрек ақынның енді бірде: «Мен қазақ әйеліне қайран қалам!» деп соншалықты нәзік те мейірбан сыршылдықпен, айрықша аяулы махаббатпен жырлай алғанына өзіңіз де қайран қалғандайсыз. Иә, сүйе білмес жүректен ерлік те шықпайды. Қазақ әйелін осыншалықты қадір тұтып, қастерлейтін парасатқа жетелеген, бәлкім, анасы Зеріп, сонымен бірге қырық бір жыл отасқан жан жары Софья апай болар.
Ақжайықтан тартып, Орал өңірін адақтап, Алатаумен астасып, дабысы «Байқоңыр баспалдақтарымен» өрлеп, жойқын «Сел» екпінмен үдемелеп, «Кісен ашқан» күйіндей тебірене шалқып, қазақтың «Қыран даласына» түгел жеткен қыран қазақтың зайыбы Софья Мәлікқызымен сұхбаттасуды өзімізге парыз санап едік.

­– Софья апай, жұрт Жұбақаң екеуіңізді нағыз Құдай қосқан қосақтар еді деп аңыз қылады. Ағамен алғаш қалай кездесіп, көңілдеріңіз қалай жарасты?
­– Расында да, Жұбан екеумізді қосқан әуелі Құдай, сосын иманды болғыр енем Зеріп деген кісі. Өмір-бақи жарықтық енемнің атын атамай, бетіне бір келмей, сыйлап өттім. «Мама» деуші едім. Енді өзім сексеннен асқанда, өзім де сегіз немере, төрт шөберенің әжесі болғанымда, ел білсін деп, атын атағанымды аруағы кешірер.
1947 жылы әлі де әскери қызметтегі Жұбан Ташкенттен Алматыға ауысып келіп, қазіргі Панфиловшылар паркіндегі Офицерлер үйінің коменданты болып істеп жүреді. «Майдан» газетінде мәшіңкеші болған Айша апайдың үйіне тоқтап, бір бөлмесіне кіреді. Тайпақтан шешесін алып келеді. Ол кісі өзі коммунист, сельсовет төрағасы болған, еліне қадірлі адам. Сол кезде сырқаты бар екен. Емдетеді. Анасы енді: «Келін әпер!» деп дігерлейді. Жұбан бір адамды әкеп көрсетсе, оны ұнатпапты. Сосын Айша апайдың көршісі, мамаммен, нағашы шешеммен жақын таныс Гүлсім деген апайға: «Маған бір жақсы қыз тауып әкелші, мен көрейін» ­– дейді.
Ол кездегі менің жағдайым былай. Нағашы атам Сейітқали Меңдешев 1937 жылы «халық жауы» деп ұсталып, атылып кеткен. Өз әкем 1942 жылы соғыста қаза тапқан. Нағашы шешем Рәзия, анам Жұпар (паспорты бойынша Тамара) бес баланы бағып, бірге тұрамыз. Мен Москваның соғыс жылдарында Алматыға көшірілген мақта-жіп иіру фабрикасында жұмыс істеймін. 1947 жылы Москвадағы Бүкілодақтық физкультура парадына қатысқам. Сонда түскен фото үйде үстел үстінде тұрушы еді, Гүлсім апай соны білдірмей алып кетіп, Жұбанның анасына көрсетеді. «Жарайды, осы қызды алып кел» дейді ол кісі.
­– Қыз ұната ма, жоқ па, онда шаруа жоқ қой?
­– Ол кездің үлкен кісілері солай еді ғой. Онда мен қазақша білмеймін. Түсінемін, бірақ сөйлей алмаймын. Жаңағы жайлардан бейхабармын. Гүлсім апай әлденені сылтауратып Айша апайдың үйіне алып барып, Жұбандар тұратын бөлмеге кіргізді. Кереуетте – Жұбан, жердегі төсек үстінде аяқ жағын беліне дейін көрпемен қымтанып анасы отыр екен. Жұбанды алғаш көруім осы. Әскери форма, кительмен отыр. Капитан. Сымдай тартылған сымбатты да тұлғалы жігіт. Не жағдай екенін ішім сезді. Үндеместен есік алдындағы орындыққа отыра қалдым.Гүлсім апай: «Шай қайната қояйын» деп самауырды алып шығып кетіп, қайта кірді. Жұбан сол арада: «Сіз мына кісіні кіргізіп, өзіңіз ештеңе деместен шығып кеттіңіз. Бұл кісі ұялып отыр білем» деді. Гүлсім апай: «Ә, бұл Тамараның қызы ғой, танысып отырыңдар» деп күлімсіреді. Жұбан маған қолын берді:
­– Жұбан! ­
– Софья!
Сосын төсек үстінде отырған болашақ енеме қол беріп амандастым да, қайтадан орныма келіп отырдым. Шай ішеміз деген кезде рахмет айтып, шығып кеттім.
Ертеңіне Гүлсім апай біздің үйге келіп: «Ұнатты!» деген хабарын жеткізді. Шешесі: «Осы қызды алсаң да аласың, алмасаң да аласың. Басқаның маған керегі жоқ» деп қиғылықты салып отыр дейді.
­– Сіз ше? Алғаш көргенде сіз ұнаттыңыз ба Жұбақаңды?
­– Шынымды айтсам, жігітті мен де ұнаттым. Әрі жағдайдың өзі осыған бейімдеп тұрды. Нағашы шешем: «Қазіргі уақыт қиын, тұрмысқа шық, сөйтіп бізге де қарайлас» деп айтып отыратын. Ал мен айттырған кісіге барғым келмей жүрген. Әрине, ол сұңғақ бойлы, сымбатты капитан Жұбанмен салыстыруға келмейтін.
Біз ол кезде қазіргі Сейфуллин мен Гоголь көшелерінің қиылысында, №15 мектептің қасында тұрамыз. Жолдасы Сағынғали Сейітовті ертіп Жұбан келе бастады. Мені шақыртып сыртқа шығарып алады. Киноға не театрға, ешқайда бармаймыз. Үшеуміз Сейфуллин, Гоголь, Аманкелді көшелерін неше қайтара айналып жүреміз де қоямыз. Сағынғали: «Жұбан соғыста болған, өзі ақын, келешегі зор» дейді. Ол күндерде ол қандай келешек екенін мен түсіне қоймаймын. «Жалғыз шешесі бар, сол кісіні күту керек, сол кісінің айтқанын істеу керек. Сонда бәрі дұрыс болады» дейді.
Үлкен кісі өз үйімде де бар, өз ойымша, қарт адамды бағуды білетін сияқтымын. Киім-кешегін таза ұстасам, тамағын уақтылы берсем, басқа да дегенін істесем… Бұл айтқандар да қолымнан келетін сияқты. Сөйтіп келін болып ақ босағаны аттарда: «Анамды сыйлауға тиіссің» деген Жұбанның тілегін он сегіздегі өрімдей шағымда заң ретінде қабылдап едім. Осылайша екі-үш қайтара кездескеннен кейін бір-бірімізге кәдімгідей үйренісіп, айналасы бір аптаның ішінде үйге келіп айттырды. Қырық жетінші жылдың 22-қарашасында үйде жұпыны ғана ұзату тойымды жасады.
– «Сүйдім-күйдім» деген, жалындаған махаббат болған жоқ екен ғой? Бірақ Жұбақаң кейінірек: «Не ғалым, не қайраткер болмасаң да, Әйелдің даналығын сенен ұқтым» деп өзіңізге бас ұрыпты-ау.
– Әуел бастан-ақ арамызда «күйдім-сүйдім» деген, алдаусыратқан арзан сөз болған жоқ. Шынайы сыйластық пен сенімге жүгіндік. Мұндайда махаббат өзі артынан келеді екен. Екеуміздің өмірлік сырымызды Жұбан кейін былай жырласа, сол рас:
– Таныстық, таныстық та үйлендік біз,
Үйі де, күйі де жоқ күйде едік біз.
Жұпыны сен ұяң қыз, мен – майдангер,
Тұрмысты кімнен, қашан үйреніппіз?

Бар түгіл жоққа разы, тұра бердік,
Болмады сынық ожау мұра дерлік.
Сенгенбіз «сүйеміз» деп ант-су ішпей,
Бұл тіпті болмаса да сірә да ерлік…
Жұбанның: «Мен сені сүйеді екем» деген сөзін алғаш рет он сегіз жылдан кейін Моңғолияда сапарда жүріп жазған хатынан оқығанымда толқып, көзіме жас алғаным бар еді. Түйіп айтсам, Жұбандай үлкен жүректі, саналы азаматқа жар болған, онымен өмірдің ыстық-суығын қатар бөліскен қырық бір жылым – ең бақытты жылдарым, мағыналы дәурен, үлкен тарих.
– Сол ғажайып бақытқа жетке­ніңіз үшін енеңізге қарыздар сияқтысыз ба, қалай?
– Әлбетте, Құдайдың қалауы енем арқылы жүзеге асқаны рас. Қай ана баласына бақыт тілемейді дейсіз. Жұбанының бақыты мен екенімді Құдай білдірген шығар жарықтыққа. Үйленген соң бірден елге, Тайпаққа апарып, ауылда той жасады, абысын-ажын мен үлкендерге сәлем бергізді. Басыма орамал салып, сол елдің келіні боп түстім. Сонда әлі ЗАГС-қа да отырған жоқ едік. Ауылға барғанда барлық тамақты бір қазанға қалай пісіреді деп таңқалатынмын.
Алматыға келгесін Жұбан «Лениншіл жас» газетіне жұмысқа тұрды. Пәтер жалдаймыз. Жазушылардың көбі солай. Тұрмыстың тар кезі, жетпей жататын нәрсе көп. Жұбан көбінесе түнде отырып жазатын. Шам сөніп қалса, шыны құтыға керосин құйып, қолдан пілтелі шам жасайды.
Жұбанның айрықша бір қасиеті, анасын керемет жақсы көріп, құрметтеді. Совминнің ауруханасына жатқызып, емдетіп жүрді. Мен мамамның ауылдық киімдерін тастатқызып, ательеде қала үлгісіне лайықтап бірсыдырғы киім тіктіртіп бердім. Енем аппақ, аққудай келбетті кісі. Айтарын да айтып салып отырады.
– Мына Жұбаным әкесінен алты айлығында қалған. Өзім өсіріп, өзім жеткіздім. Билікті енді өзім ұстаймын, – дейді.
Ол кісі солай сөйлеп отырғанда «биліктің» не нәрсе екенін тағы түсінбей дал болып мен отырамын. Кейін білдім ғой. Сол билік те маған тегі керегі жоқ нәрсе екен.
Біртіндеп балалар келіп жатты өмірге. Бәрінің аттарын өзі қойды, Қуаныш, Гүлмира, Қуандық. Тек төртінші баламыз Азаматтың атын Жұбан қойды. Азамат туғанда Құрманғазы-Фурманов көшелерінің бұрышынан пәтер алып, Сәбит Мұқановқа көрші болдық.
Балаларды құшақтап сүюге маған рұқсат жоқ. «Үйіңнен туып әкелген бала жоқ, баланың бәрі менікі» дейтін мамам. Қайтем, енемнің бетіне келуге болмайды, бәріне көнем, бәрін үнсіз көтердім. Сол күндерді қазір сағынышпен еске аламын. Отбасы сыйластығын, қазақы дәстүрді қалыптастырған ене тәрбиесінен ешбір зиян көрген жоқпын. «Дастарқаны таза әйелдің тағамы да дәмді», «Күйеуінің жағасы мен қол орамалынан әйелінің қандай екенін біледі» деп мамам айтатын сөздер әлі есімде.
Қартайғанда бір бала ғой. Қызық мінездері көп еді жарықтықтың, бірақ тілегі дәйім ақ болатын. Кейде балаларды дәрігерге апарғанда оңашада сүйіп-сүйіп аламын. Үйге келгенде: «Әй, немене, мына Софья сүйіп қойғаннан сау ма? Иісі шығып кетіпті ғой» деп отырады. Балалар: «Жоқ, сүйген жоқ» деп шу ете түседі. Мамам соған мәз болады. Жұбан да миығынан күліп қояды. Балалар тентек боп, бұзықтық істесе, жазалайтын да мамам, жақсы көріп еркелетіп, еміренетін де бір өзі. Менің балаларға ұрсуыма рұқсат жоқ. Ал, Жұбанға рұқсат бар. Әжелерін балалар «мама» дейді. Менің атымды атайды. Сонда ғой мектептегі оқушылардың біздің балалардан «Почему у вас мама старая, а папа молодой?» деп сұрап жүргені. Азаматты өзімізге берген. Өсе келе тәтті қылықтары көбейген кезде: «Әй, осы баланы да өзім алып қоям ба, қайтем?» деп бізді ара-тұра «қорқытып» коятын. Мамамыз ауырып әлде бір жабырқаған кездерінде домбыра шертіп, шер тарқатып, ойға батып отыратыны да болушы еді. Соған қарағанда Жұбан ақындығының бір бастауы анасында жатыр-ау деп ойлаймын.
– Жазушылардың ішінде кімдермен көбірек аралас-құраластықта болдыңыздар?
– Сол кездегі өмір, адамдық қарым-қатынас та басқашарақ еді ғой. Үлкен кісілер кейінгі толқын жастарды бауырына тартатын. Көбіне-көп сондай жақсы ағалармен араластық. Мамам қайтқанда Сәбит Мұқанов: «Жеңгейдің қолынан талай дәм татып едік, енді келіннің қолына қарайтын болдық» дегені бар.
Үлкен кісілерді қонақ етіп күту бұдан былай маған үлкен сын болатынын сонда түсіндім. Содан дастарқаным мен көңілімді мамамнан асырмасам, кем қылмауым керек деп бекініп, сол үлкен кісілер алдындағы келіндік міндетімді атқардым деп ойлаймын.
Жұбан сол кездерде Мұхтар Әуезов, Ғабиден Мұстафин, Ғабит Мүсірепов, Әлжаппар Әбішев, Әбділда Тәжібаев, Дихан Әбілев, Әбу Сәрсенбаев, Әди Шәріпов, Қалижан Бекхожин және басқалармен жақсы қарым-қатынаста болып, сол сияқты көптегсн ағалардың бәрі қолымнан дәм татты. Тахауи, Қуандык, Әбдіжәміл, Садықбектей қатар-құралпы адамдармен, Қалтай мен Зейнолла өкшелестерімен әзіл-қалжыңы бір болды. Жұбанның өзі қалжыңға да, келістіре жауап беруге де жақсы еді ғой. Зекеңнің анасы мен біздің мамамыздың қабірлері қатар жатыр. Фамилиясы бір Тұманбай туған інісіндей еркеледі.
Ізтай Мәмбетов, кейінгі жастардан Зейнолла Серікқалиев туыстай араласты. Жұбан күшті ақындығын бағалап Мұқағалиды да қолдап жүрді.
Ол кезде Қазақстан Жазушылар одағына одақтас республикалардан қонақтар жиі келетін. Түрлі симпозиумдар, конференциялар ұйымдастырушы еді ғой. Сондағы кәделі конақтар, әсіресе, Сәбит, Ғабит ағалардың, Әнуардың отбасыларында және біздің үйде жиі болатын. Басқаларды былай қойғанда, Шыңғыс Айтматов, Ғафур Ғұлам, Мырза Тұрсын Заде, Давид Кугультинов, Расул Ғамзатов, Мұстай Кәрім, Берды Кербебаевтай алыптарды, атақты орыс ақындары Андрей Вознесенский, Роберт Рождественский, Евгений Евтушенколарды ақ дастарханымда конақ қып күткенімді мақтан етемін. Бұл да болса Жұбандай асыл жарым, азаматымның арқасы. Бұлардың бәрі Жұбанға деген ыстық сезімін, оның ақындық биік дарынын айтып мәре-сәре болатын.


– Ағаның шығармашылық машықтары мен мінез ерекшеліктерін де айта отырсаңыз…
– Жұбақаң қашанда әділдік жақта болатын. Тікелей өзіме, балаларына, немерелеріне, туыс-туғандарына мейірім-парасатымен танылса, халқына ақиық ақын ретінде белгілі болды.
Қоғамдық жұмыстары басынан асып жататын. Ымырашылдарды, жағымпаздарды жаны жек көретін. Әрине, қызмет бабында сөзге келіп қалатын қаламдастарын өзіне жау санамайтын. Қайта олармен араға күн салып ақжарқын сөйлесіп кететінін білемін.
1970-ші жылы осы күнге дейін отырған жайлы кең үйімізге кірдік. Жазумен түске шейін айналысып жүрді. Мәскеудегі Серафимович атындағы шығармашылық үйіне барған кездер де үнемі қауырт жұмыс істейтін. Бір әдеті – ойлап жүрген тақырыбын қағазға бірден түсіре салмайтын, көп ойланып, толғанатын. Поэма-дастандарын жазып болғасын міндетті түрде қағазға қайтадан көшіріп шығатын. Мәшінкеге басуға тек содан кейін ғана беруші еді.
Мен кереметпін деп ешқашан кеудесін қақпады, кандай биікте жүрсе де қарапайымдылығынан жазбады. Жазушылар одағына басшы болғанда кім-кімнен де қолынан келген көмегін аямады. Ал, қолынан келмесе, бірден айтатын, ешкімге екіұшты жауап беріп, өтірік уәдемен алдарқатқан емес. Үйде жұмысының жайын айтпайтын. Қабағы түйіліп келе ме, жадырап келе ме – өзім сезіп-байқап, соған қарай жағдайын ойластырушы едім.
– Үй тіршілігінде қалай болды?
– Осыған орай бір оқиғаны айтып берейін. Іле ауданынан Қазақ КСР Жоғарғы Кеңесінің депутаты боп тұрғанда бірде шофері үйге жиырма-отыз қарбыз әкелді. Мен оларды төмендегі подвалға түсіріп алдым да:
– Балам, мынаған қанша төлеймін? – деп сұрадым.
– Апа, мен ақша төлеп алғам жоқ, сізден ақша алмаймын, – деді.
– Бұдан былай ақшасыз ешнәрсе әкелуші болма, – дедім сосын.
Кешке осыны Жұбанға айтып берсем, ол мені құптады.
Құдағиымыз сауда орнында істеп тұрды. Сонда Жұбан: «Әй, Софья, ақшаң болса, көкбазардан бар да керегіңді ал. Ақшаң болмаса, аш отырсаң да ештеңе сұраушы болма» дейтін.
Үлкен балалар бөлек отау шығып, үйде кенже ұл Азаматпен қалдық, келініміз бар. Жұбан сол кезде сырқаттаныңқырап, сұлы, гречка жегізіп жүрдім. Кейде үйде қонақ болады, одан ыдыс-аяқ жуып, жарма тазалап, түнгі 2-ге дейін жүріп қап жүрдім. Сонда Жұбанның айтқаны ғой:
– Азамат, сенің әйелің неге сағат 11-де жатып қалады, ал менің әйелім неге түнгі 2-ге дейін ұйықтай алмай жүреді? – деп.
Ертеңіне келінім шыр-шыр етеді:
– Ой, апашка, сіз ертерек жатыңызшы. Мен бәрін өзім істеймін. Әйтпесе, папа тағы ренжиді, – дейді.
Жұбан балаларды осылай тәрбиелеуші еді. Сол кіші келініммен бірге тұрғанымызға ширек ғасырдан асты. Құдайға шүкір. Сыйлауында кемдік жоқ. Үлкен қызын тұрмысқа беріп, өзі де әже болды.
– Жұбан ақынның қуанған, күйініп, ренжіген сәттерін еске түсіріңізші?
– Әрбір ірі шығармасын аяқтаған күндерде қуанышқа бөленетінбіз. Республиканың және Одақтың Мемлекеттік сыйлықтарын алуы, басқа да үлкен мәртебелерге жетуі, Москвада абыройлы болуы – бәрі де көңілімізді өсірді. Москваға съездер мен Госпремияның жиналыстарына барған сайын мені қалдырмай ертіп барып жүрді.
Жазушылар одағын басқарып жүргенінде бір жолы Дінмұхаммед Қонаев қабылдауына шақырып, жазушылардың ынтымақтасып, бригада-бригада болып әр облыска баруларын, әдебиет күндерін өткізуді тапсырды. Осы тапсырмаға байланысты іс-шараларды Жұбанның аса белсенді, жақсы көңіл күйде атқарып шыққаны есімде.
Көп достармен бірге бірен-саран көңілге кірбің түсірер көре алмаушылар да болмай қалған жоқ. Халық керемет қабылдаған ең танымал поэмасы «Мен қазақпын» шыққанда Жұбанның соңына түсіп, бұл шығарма ұлтшылдықты уағыздайды дегендер де табылды. «Хатшыға хат» өлеңін сан саққа жүгіртіп, баз біреулер Жұбан мен басшылықтағы адамдар арасына от салуға ұмтылды. Өлең шыққан «Жұлдыз» журналын Қонаевтан бастап Орталық Комитет бюро мүшелері үйлерінің пошта жәшігіне салып кеткен. Ішінде: «Жұбанның өлеңіне көңіл аударсаңыз» деген бір жапырақ кағаз бар. Әрине, мұндай жымысқылықтар жүрекке жүк түсірмей қойған жоқ.
Жұбақаңның Желтоқсан оқиғасы кезіндегі атақты айыптау сөзі әмбе халайыққа белгілі. Сол бір ауыр күндер еді. Бір ұлымыз Ішкі істер министрлігінде істейтін. Халық жасағындағы балалар келгенше алаңдап, байыз таппай, түнгі 12-ге дейін балконнан қайта-қайта қарайтын. «Бөлек-бөлек жүрмеңдер. Ешкімді ұрып қол жұмсамаңдар» дейді. Олжас Сүлейменов телефон соғып: «Одаққа Колбин келеді. Сіз сөйлеңізші, Жұбақа!» деді. Түнімен отырып, сөйлейтін сөзін дайындап жазды. «Қыздарымыздың арын таптап, ұлдарымызды мұзға отырғызғаны несі!» деп ашуланды Жұбақаң. Барша наразылығын Колбиннің бетіне айтты да. Сол айтқандары бойынша кейбір жазаларды жұмсартқан көрінеді. Колбин Жазушылар одағына екінші рет келгенде Жұбанның қолын алып: «Ну что, Жұбан, ты доволен?» деп сұрапты. Бетпе-бет келгенде солай тайсақтағанмен, әуелгі сөйлеген сөзден кейін Жұбақаңа деген ниет өзгеріп сала берген. 1988 жылы өмірден тез өтіп кетуіне осы Желтоқсан оқиғасы әсер етті деп ойлаймын.
– Бірақ Жұбан ақынға деген туған халқының құрмет-сүйіспеншілігі ешқашан суымайды емес пе?
– Ол рас. Елге рақмет. 2000 жылы 80 жылдығын дүрілдетіп өткізді. Кіндік қаны тамған жері – Жайық өңірінде туған ауылы Сайқұдыққа аты беріліп, ескерткішін қойды. Облыстық ғылыми-әмбебап кітапхана да Жұбан атын алды. Жас кезінде Орал қаласында оқыған ғимаратқа ескерткіш-тақта орнатылды. Басқа да толып жатқан іс-шаралар атқарылды. Батыс Қазақстан облысының сол кездегі әкімі Қабиболла Жақыпов бас болып Орал каласының қақ төріне еңселі Жұбан ескерткішінің орнауы көңілді қуанышқа бөледі. Мың да бір рақмет азаматтарға. Ағасының 90 жылдық тойы тұсында да тыным таппай жүрген азаматқа бергісіз Ақұштап сіңліме де алғысым мол.
Сол ескерткіш орнайын деп жатқанда теледидардан бір хабар көрдім. Бір депутат сөйлеп тұр: «Почему Чапаевтың ескерткішін алып тастап, оның орнына Молдағалиевтың ескерткішін қояды?» дейді. Содан мен Оралға, әкімдікке телефон соғып: «Телевизорда осылай айтып жатыр. Ұят болып жүрмей ме? Жұбан ескерткішіне басқа орын табылмады ма?» деп алаңымды білдірдім. Казактар көтеріліп, тойдың шырқын бұзып жүрмесін деймін ғой баяғы. «Ой, апай, сіз уайым етпеңіз, бәрі дұрыс болады, мұнда Чапаевқа 60 жерде ескерткіш бар. Жұбан ағамызға бұйырған бір ескерткішті дұрыс жерден орнатайық та» десті.
Сол биік ескерткіштей, халқының, елінің алдындағы Жұбанның мәртебесі биіктеп, оған деген сый-құрмет, сүйіспеншіліктің арта түсіп отырғанына көңілім толқып, мен де қуаныштымын.
– Әңгімеңізге рақмет!

Қорғанбек АМАНЖОЛ,
ақын, Халықаралық «Алаш» әдеби сыйлығының лауреаты

qazaquni.kz




Осыған ұқсас:

  1. Әмірхан әдебиет үшін жаралған жан – ақынның жары
  2. Ақын-жазушылар шындықты өлтіріп тастады
  3. Әлібек Шегебай: ШАХАНОВТЫ ӨЛТІРУДІҢ НАУҚАНЫ…
  4. Ертай АШЫҚБАЕВ: Ұсынылған жоқ бізге де төр бірден…
  5. ҚАЗАҚТЫҢ РУХЫН КӨТЕРГЕН – ӘКІМДЕР ЕМЕС АҚЫНДАР
  6. «Қазақты Назарбаевтар династиясы билеуі керек» деген ақынның сөзі дауға айналды


4 пікір жазылған

Пікір жазу
  1. Алаш 8 Маусым, 2018, 23:50

    Жубан атамыз туралы жаксы естеликтер.

  2. Зейнолла 10 Маусым, 2018, 20:18

    Кезіндегі қоғам қайраткерлерінің жұбайлары жайлы көп жазылу керек. Олар жайлы айтылмайты өкінішті. Еңбектері көп қой. Жас ұрпаққа өнеге емес пе!

  3. Белгісіз есім 13 Маусым, 2018, 10:13

    Недеген керемет махаббат дастаны. Жастар үлгі алатындай екен

  4. Белгісіз есім 13 Маусым, 2018, 10:14

    Менің ойымша 15 сәуір махаббат күнінде осындай кісілердің тарихын жастарға дәріптеу керек.Сол кезде жастар махаббат адалдыққа сенеді

Пікір жазу үшін тіркеліңіз немесе кіріңіз.